پژوهش و كنجكاوي از تمايلات طبيعي انسانهاست و ميل به شناخت و ارضاء اين حس موجب دست يافتن به مجهولات زيادي شده است ، به همين جهت بشر در قرن حاضر به پيشرفت هاي   چشم گيري   در زمينه –هاي علمي دست يافته است .

انجام دادن پژوهش و گردآوري تعدادي يافته ي   علمي و بايگاني كردن آنها هيچ گونه خدمتي به پيشرفت علم نمي كند ، لذا بايد يافته هاي  پژوهشي خود را به رشته ي   تحرير درآورد  و آنها را به نحو مقتضي در اختيار علاقه مندان  بگذارد. داشتن انگيزه و علاقه در به دست آوردن اطلاعات و مهارتها نياز به پروراندن روحيه ي   تحقيق و پژوهشگري است و تا هنگامي كه اين روحيه در محقق شكل نگيرد به دنبال كشف پديده ها و تجزيه و تحليل آنها نخواهد رفت .

بسياري معتقدند ، اگر ميخواهيد حكومت و پيشرفت و موقعيت و فرهنگ و تمدن جامعه اي را بشناسيد ، با مطالعه ي  وضعيت زنان آن جامعه به اين شناجت خواهيد رسيد، علت آن هم ارتباط شديد و گسترده ي  زن با همه ي حوزه هاي  اجتماعي ، فرهنگي ، سياسي ، اجتماعي است .( شجاهي 1380)

تاريخ معاصر ايران آكنده از عطر آشناي زن ايراني در همه ي  عرصه هاي  حيات ملي است .

روزگاري ، زني همچون « پري خانم » شاهزاده ي  خصر صفوي با اقتدار و تدبير به جاي مردان حكم مي راند  در كنار برادرانش در سنگرهاي  دفاع  از آزادي و مشروطه خواهي در لباس مردانه جان مي بازد ، زناني همچون تاج السلطنه براي آزادي  ويژه ي  زنان قلم مي زنند و بذر آگاهي مي افشانند ، گاه همچون بي بي خانم اولين كتاب زنانه را مي نگارد  و اندرزگويان را به سخره مي گيرد  و گاه مانند ژاله  قائم مقامي در تنهايي شعر مي سرايد و بر دنياي مردانه مي شورد . در مقاطعي رهايي خويش را در ارتقاي سطح آگاهي و تحصيل مي يابد و به تأسيس مدارس نوين مي پردازد ( ماه سلطان، امير صحي ، دره العمال و...... ) و زماني در دفاع از استقلال و سربلندي كشور سلاح به كف مي گيرد  و در دسته هاي  چهل نفري زنانه ، به گشودن انبارهاي غله ي  محتكران مي كمارد ( زينب پاشا ) يا بر سر هر كوي و برزن در هر قهوه خانه اي مردم را از صرف قند خارجي منع ميكند و بذر استقلال مي پراكند ( صديقه دولت آبادي ) ، گاه به تدريس علوم ديني مي پردازد ( صفيه يزدي‌) و زماني در علم نجوم حيرت بيافريند ( بي بي نجمه ) ، روزگاري به اشعار نجيبانه اكتفا ميكند ( پروين اعتصامي ) و زماني از احساس بكر زنانه مي گويد و تولدي ديگر مي يابد ( فروغ فرخزاد )

( هفته نامه ي  آتيله 1380)

مقاله اي راجع به حسين پناهي

 به ياد او كه بعد مرگش بيشتر او را خواهيم شناخت بزرگ بود و از اهالي امروز بود و با تمام افق هاي  باز نسبت داشت . او را مي شناسيد  و از نقشهاي او در فيلمهاي «مرد ناتمام ، آرزوي بزرگ ، مهاجران ، روزي روزگاري ، رعنا ، آبدار شاه ، روز واقعه ، دزدان مادر بزرگ  و..... » ساعتها لذت برده و بازي زيباي او را تحسين كرده ايد . حسين پناهي در سال 1335 در استان كهكيلويه و بوئر احمد به دنياي آمد .

 همان كودك كه شعر ميگفت و در شعرهايش به دنبال كسي مي گشت تا بيايد او را به دنياي ديگري ببرد . حسن تا ديپلم درس خواند و به تهران آمد و به دنبال گم شده اش  به قم رفت و دو سال در مدرسه ي آيت ا....  گلپايگاني در خواند اما حوزه را ناتمام رها كرد و خود را با شعر و كتاب تنها گذاشت .

سفال سازي

 سفال سازي رايج ترين حرفه ي هنري در ايران است كه منبع بي پاياني از اطلاعات هنريراجع به ساكنين اين سرزمين را در اختيار ما مي گذارد.ظرفهاي موجود در موزه ها كه تاريخ آنها از هزاره ي سوم تا اول قبل از ميلاد را در بر مي گيرد در نهاوند ، سيلك ،ساوه و شوش كشف شده اند كه به خاطر داشتن فرمهاي متنوع و تكنيكهاي مختلف بسيار قابل توجه اند . نقاشيهاي روي اين ظروف بسيار پيچيده است و اغلب شامل حيوانات و پرندگان مي شود .سده هاي ميانه شاهكارهاي واقعي سفال را به وجود آورد . تعداد زيادي از ظروف چيني بدل در مجموعه ي موزه ها وجود دارد كه به قرن دوازدهم مربوط مي شود . روزگاران طلائي توليد سفال در ايران ، در طي اين دوران چندين مركز توليد سفال در ايران وجود داشته اند است كه شامل ري ، كاشان ، نيشابور

همچون بخش طراحي اينك مي خواهيم بگوييم كه نقاشي چگونه به وجود مي آيد . وچگونه مي توان به يك اثر صريح و پخته / جاه طلبا نه ترين اصطلاح در مورد نقاشي رسيد . نقاشي درست نقطه ي مقابل طراحي و به ويژه اسكيس يا مطالعه اي في البداهه است . طراحي در واقع از تقسيم سطح كمپوزيسيون ودرنهايت از جزئيات تشكيل يافته است .طراحي چه با زغال و كرايون وچه با رنگ وقلم مواجه شده باشد در اصل قضيه فرقي نمي كند. رنگ عنصري است كه يك نقاشي از آن ساخته مي شود .ولي حتي كوچكترين   لكه ي رنگي شكلي است وخود بايد به حساب آيد .خواه با طرح خطي شروع كنيد وآن را عمل بياوريد وخواه با قلم مو شروع كنيد تا به شكلي با لبه هاي خطي برسيد .

سه تار یکی از ساز های  ملي موسيقي ايران است. اين ساز در ابتدا سه سيم بيشتر نداشت. از اين رو آن را سه تا، ستو، ستويه و ستاه نيز ناميده اند، اما در اوايل عهد قاجار، توسط عارفي به نام مشتاق عليشاه(حدود دویست سال قبل یا قرن 12 هجری شمسی) سيم چهارمي نيز بدان اضافه گشت  که به سیم مشتاق معروف است. سه تار سازي است از خانواده سازهای زهي که همواره به عنوان ساز دوم يا سوم موسيقيدانان ايراني جايگاه خود را حفظ كرده است. در روایتها آمده است که ازخانواده تنبور که از سازهای کهن موسیقی ایران است ، می باشد .
 سه تار از جنس چوب( معمولا از جنس توت) با كاسه اي نيمه گلابي و نيم كره اي، و دسته اي نازك تر از دسته تار و داراي چهار سيم مي باشد و با ناخن انگشت اشاره نواخته مي شود.

    سازي كه امروزه در دست عاشيق هاي آذربايجان ديده مي شود، ((ساز)) نام دارد و به ساز عاشيقي نيز معروف است. ظاهراً سازي كه اوزان هاي قديم (اجداد عاشيق هاي كنوني) مي نواخته اند، قوپوز يا چگور نام داشته است. اين كه آيا قوپوز، چگور و ساز يكي بوده اند، يا اين كه شكل ظاهري قوپوز و چگور دقيقاً چگونه بوده است، بر ما روشن نيست. مي توان حدس زد كه عنوان قوپوز مربوط به زماني است كه  عاشيق ها، اوزان ناميده مي شدند و با تغيير اين واژه، نام قوپوز هم به ساز تبديل شده است. برخي از عاشيق هاي متأخر، از جمله عاشيق قَشَم جعفري گاه از واژۀ قوپوز استفاده مي كردند. در ادبيات عاشيقي نيز گاه با عبارت هايي نظير اين عبارت كه واژۀ قوپوز در آن آمده است، مواجه مي شويم: ((اوزان در دستش قوپوز است و ميان مردم مي گردد)).

رباب(هجده تار)

رباب يكي از سازهاي قديمي ايران است كه درحال حاضر در منطقه سرحد(شمال) بلوچستان ،سيستان و نيز افغانستان و تا حدودي پاكستان و تاجيكستان رواج دارد .

البته بنا به نظر موسيقي دانان باسابقه بلوچستان اين ساز را نميتوان از سازهاي اصيل بلوچستان به حساب آورد و در واقع با توجه به مجاورت اين منطقه با افغانستان و غرب پاكستان و شباهت صداي اين ساز به سازهاي اصيل بلوچستان به تدريج وارد فرهنگ بلوچستان  شده است ودر حال حاضر يكي ازسازهاي اصلي اين منطقه محسوب ميشود كه در همراهي با آواز و گروه ومجالس درويشان كاربرد دارد .

ويژگي هاي ظاهري و ساختاري :

رباب هجده تار سازي است با بدنه اي كشيده و بلند و دسته اي كوتاه .

بخش عمده اين ساز كه شامل كاسه ي طنيني دو قسمتي ، دسته ، لانه ي كوك(جعبه ي گوشي ها) و گاه تاج است ، يكپارچه است .كاسه ي رباب دو قسمتي است روي قسمت پايين تر كاسه كه حجيم تر است با پوست پوشانيده شده است و روي قسمت بالايي كاسه و دسته ي ساز كه به هم متصل هستند صفحه ي چوبي قرار دارد .

داخل دسته خالي است و فضاي داخلي آن به كاسه ي دوقسمتي متصل است .دو گروه گوشي براي دوگروه از وترهاي رباب در دو قسمت مختلف ساز تعبيه شده است . گروههاي مربوط به وتر هاي اصلي در قسمت سر پنجه يا لانه ي كوك و گوشي هاي مربوط به وترهاي فرعي (واخوان ها) در قسمت جانبي و بالاي كاسه ي بالايي قرار گرفته اند .

اين ساز داراي دو گروه وتر است ، وترهاي اصلي و فرعي . وترهاي اصلي از يك طرف به سيم گير و از طرف ديگر پس از عبور از خرك و شيطانك اصلي به گوشي هاي اصلي رباب در قسمت سرپنجه متصل مي شوند.تعداد وترهاي اصلي 6 عدد است . 

وتر هاي فرعي (واخوان ها) نيز از يك طرف به سيم گيرمتصل اند و ازطرف ديگر پس از عبو از سوراخهاي ايجاد شده در بدنه خرك وگذشتن از شيطانك هاي فرعي (هر وتر فرعي يك شيطانك فرعي دارد.)ازطريق سوراخهاي ايجاد شده بر روي صفحه ي چوبي كه قسمت بالايي كاسه و دسته را پوشانده است (در كنار هرشيطانك فرعي يك سوراخ ايجاد شده است)به داخل كاسه ميروند وبه گوشي هاي فرعي متصل مي شوند به همين علت تعويض سيمها به سختي انجام مي شود . تعداد وتر هاي فرعي 12 يا 13 عدد است. مضراب فقط به وتر هاي اصلي زده مي شود و وتر هاي فرعي به عنوان واخوان با وتر هاي اصلي به صدا در مي آيند. به علت فشار زيادي كه 18 يا 19 وتر نسبتاً ضخيم رباب بر خرك وپوست وارد مي كنند بند نازكي(بند خرك) خرك را به سيم گير متصل مي كند كه باعث حفظ تعادل خرك مي شود شيطانك معمولاً چيزي جز زايده ي باريكي از دسته نيست ، ولي گاهي شيطانك چوب نازكي است كه در شيار روي دسته قرار مي گيرد. سيم گير نيز معمولاً دو ميخ چوبي است