اما از نمونه شعر های دیگر مانند چهار پاره های زیبایی که از نمونه های والای شعری شهرمان محسوب می شود به کارهایی استاد ارجمند اقای همایون عطایی می توان اشاره کرد اقای همایون عطایی از شاعران بنام استان بوده که اخیرا در اولین کنگره ی اینترنتی غزل معاصر ایران جزء هشت نفر برگزیده ی کشوری انتخاب گردیده که باعث افتخار شهر خرم دره می باشد :

من کودکم برای تو لبخند می زنم

قلب شکسته را همه جا بند می زنم

من چینی شکسته ی دلهای تنگ را

با یک نگاه پیش تو پیوند می زنم

...من آفتاب تازه يك صبح صادقم

من باز مانده ي گل سرخ وشقايقم

بنويس قاب گن كه تماشايي  است اين

من خاطرات زنده ي يك مرد عاشقم

همایون عطایی

اشعار ایشان بسیار ساده و روان دور از تکلف و عاری از هر گونه صناعات ادبی استعارات کنابات و دیگر صنایع لفظی و معنوی است و نمی توان آنها را نمونه های والایی از شعر تکاملی دانست و بیشتر می توان گفت که نظم هایی است که به اقتضای حالات خود سروده شده است . البته باید خاطر نشان سازیم که اشعار ترکی ایشان که در دسترس این حقیر نبود که نمونه ها آن را در این مقاله بیاورم و خود تعداد ی از آنها را شنیده ام منهای این شعرهاست . از جمله باید اذعان داشت که آقای حمزه علی عزیزی در وصف طبیعت و طنزهای اجتماعی و آقای اسرافیل اسدی در طنز ترکی بسیار زبانزد هستند و اشعار ایشان جنبه ی فردیتی پیدا کرده و بر سر زبانها افتاده است .

ب :شاعرانی که در عرصه شعر امروز فعالیت می نمایند : این شاعران را نیز می توان به گروه های متعددی دسته بندی کرد :

 1- شاعرانی که هم در سبک و سیاق قدما و شعر امروز فعالیت می نمایند .

2- شاعرانی که به شعر نیمایی می پردازند .

3- شاعرانی که در شعر سپید طبع آزمایی کرده و موفق نیز بوده اند .

در اینجا این نکته هم نباید فراموش شود که امروز شعر با قالب سنجیده نمی شود و بیشتر اهمیت به محتوای شعر داده می شود اگر بخواهیم هسته ی شعری را که محتوای آن است با پوسته شعر که قالب آن است بسنجیم راه را بخطا رفته ایم .

نمی خواهیم در مورد شعر صحبت کنیم ، نمی خواهیم تاریخ ادبیات را مرور کنیم ، نمی خواهیم سبک های مختلف ادبی را بررسی کنیم ، نمی خواهیم از جنگ ها و صلح های شعر قدیم یا جدید حرفی بزنیم ، نمی خواهیم نقطه ی پیدایش شعر نیمایی ، سپید ، طرح و دیگر قالب هاش شعر ی جدید را مورد بررسی قرار دهیم که اگر بخواهیم سخن به درازا خواهد کشید .

در این مجال می خواهیم جایگاه واقعی شعری شهرمان را مورد برسی قرار دهیم و فعالیت های شاعران شهر خرم دره را با مختصر اطلاعاتی که داریم بیان کنیم و نمونه ای از اشعار ناب این عزیزان را شاهد مثال گفته های نا چیزمان گردانیم ، باشد که مورد توجه و تفقد قرار گیرد . قبلا از عزیزانی که ممکن است اشعار ایشان در این نوشته حقیر از قلم افتاده باشد یا قصور ی شده باشد صمیمانه طلب عفو و بخشش می نمایم . چرا که اگر بخواهیم از اشعار همه شاعران عزیز که می شناسیم نمونه بیاوریم تذکره ای بزرگ خواهیم ساخت که این حقیر را توان آن نیست .

استاد حسين عليزاده

استاد حسين عليزاده در سال 1330 در تهران به دنيا آمد. در هنرستان موسيقي ملي نزد هوشنگ ظريف، علي اكبر شهنازي و حبيب الله صالحي به فراگيري تار پرداخت . پس از دريافت ديپلم از هنرستان در سال 1349 به گروه موسيقي دانشكده هنرهاي زيبا دانشگاه تهران راه يافت و نزد اساتيدي همچون اكبر شهنازى، نورعلى برومند، يوسف فروتن، عبدالله دوامى، هوشنگ ظريف و ... فراگيري موسيقي ايراني را ادامه داد.

 در دوران تحصيل با اركستر ايراني تالار رودكي همكاري داشت. و از فصل هنري 1351-52 با گروه هاي مركز حفظ و اشاعه موسيقي در جشن هنر شيراز به اجراي برنامه پرداخت. در سال 1355 به اتفاق پرويز مشكاتيان گروه عارف را تشكيل داد و برنامه هاي متعددي را در داخل و خارج از كشور به اجرا درآورد.

 او خود نيز هميشه در جست و جوى راههاى ديگرى بوده كه ديگران نرفته اند در اين سالها عليزاده استعداد خود را محدود به تقليد و تكرار فرم هاى گذشتگان نكرده و در جست و جوى راههاى تازه تر بوده است استاد عليزاده بر خلاف بسياري ديگر از هنرمندان كه فقط به اجراي موسيقي به شكل كاملا" سنتي آن مي پردازند، نوآوري هايي داشته است. مانند ابداع مقام داد وبيداد ( گوشه داد از ماهور و بيداد از همايون، آلبوم هاي راز نو با همكاري گروه هم آوايان و زمستان است با صداي استادشجريان) همچنين اجراي پلي فونيك آواز ايراني ( رازنو، آواي مهر و ...)

استاد عليزاده در سال هاي اخير در آلبوم هاي "زمستان است" ، " بي تو به سر نمي شود" و "فرياد" با استادشجريان ،كيهان كلهر و همايون شجريان به عنوان سرپرست گروه و آهنگساز همكاري داشته است.

    نگاهی کوتاه به شعر فارسی خرم دره

                                                                                                           (قسمت اول)

 هر گوشه از دفتر هستی را که ورق بزنیم و به تاریک ترین زوایای آن سرک بکشیم ، شاهد خلاقیت ها ، هنر نمایی ها ، کاوش ها و اندیشه ورزیهایی خواهیم بود که انسانها از خود به یادگار گذاشته اند . انسانهایی در طول تاریخ زندگی انسانی همواره بر آن کوشیده اند که بودن خویش را فریاد بزنند و خود را ثابت کنند ، که اگر بخواهند می توانند جهانهای دیگری بسازند و افلاکی بر آن بگمارند ، چرا که نشانی از خالق خویش را در وجود خود دارند ....

یکی از این دنیاها . دنیای هنر است جلوه گاه راستین زیبایی و میدان گاه راستین عشق ، تحسین و شگفتی . دنیای هنر دنیای شگفتی هاست . آفرینش ذهنیت های ناب و اثر بخشی آن در روحیات ، افکار و اندیشه های آدمیان و احساس لذت که همگان به دنبال آنند . لذتی که هنر بدنبال آن است جسمی نیست ، کسی با دیدن یک تابلوی نقاشی لذت جسمی نمی برد ، با شنیدن یک آهنگ دلنواز یا شعری دلکش جسمش سود نمی برد ، بلکه این روح است که این لذت ها را درک می کند و به جسم نیز منتقل می سازد . جسم را به تکاپو وا می دارد .

نمی خواهیم درباره هنر و تاثیر آن در جسم و روح بحث کنیم زیرا نه ابزارش را داریم و نه هدف مان ایجاب می کند .

« شعر »

یکی از جلوه های هنر شعر است ، عرضه پیچیده ترین مفاهیم حسی ، عاطفی ، عقلی و خیالی با شیوا ترین و دلنشین ترین کلام ، کلامی که مرزها را در می نوردد ، طومار زمان را در هم می پیچد و اندیشه ها را تسخیر می کند . شاعر با استفاده از ابزارها ی خاص ، دنیایی مي سازد که جهان بسیار متفاوت است . در جهان شعر بایدی وجود ندارد ، برای هیچ چیز نهایتی نیست ، تمام ذرات وجود عشقناکند ، جمادات زنده و زی روحند ،

درباره ی خط موسيقی

هنر موسيقی دارای اين خصيصه است که به ياری خط ويژه ای به نام «خط موسيقي»می توان آن را ثبت کرد . در خط موسيقی از نشانه های قراردادی استفاده می شود و همواره رو به تکامل بوده است.اين خط بر خلاف خط های ديگر خطی بين المللی است و همگان در همه جای دنيا از آن استفاده می کنند.

نام نت ها

نت (note)در زبان معملی يعنی يادداشت -نامه غير رسمی-سند-پته-توضيح در پانويس- تبصره-اثر-لکه.در زبان معمولی موسيقی گاه به معنای شستی پيانو-آهنگ يا نغمه و در زبان فنی موسيقی به معنای نشانه و علامت(به مفهومی خاص)آمده که منظور از آن نشانه وعلامتی برای نشان دادن زير و بمی و ديرند صوت موسيقايی است.

برای همه ی صداهای موسيقايی از بم ترين تا زيرترين آنها فقط هفت نام وجود دارداين نامها در برخی از کشورها با کلمات تک هجايی و در برخی ديگر به صورت الفبايی به شرح زير تلفظ می شوند:(از چپ به راست)

  هجايی                                 Sol      La      Si    Do      Re      Mi      Fa      

  الفبايی                            A       B              C        D        E        F      G      

در نظام هجايی قديمی تر به جای دو «Do» هجای اوت «Ut» به کار می رفته است.در برخی روشهای جديد نت خوانی هجای «سي» را «تي» می گويند.

نام نتها در زبان فارسی نيز از نامگذاری هجايی گرفته شده است.اما در رساله ها و کتابهای قديمی ايرانی طی قرون سوم تا هشتم هجری نظام نامگذاری الفبايی با حروف ابجد به کار می رفته است.

وسعت صداهای اصلی موسيقی يعنی پهنه ای از بم ترين تا زيرترين اصوات متجاوز از ۶۰ صوت را در بر می گيرد . البته بسامد نتهای تکرار شونده هر بار دو برابر بسامد نتهای همنام پيشين است.به فاصله ی اين دو نت همنام اکتاو گويند.

امپرسیونیسم

Impressionism

در بهار 1874 گروهی از هنرمندان فرانسوی تحت نام انجمن هنرمندان گمنام، متشکل از نقاشان و مجسمه سازان و حکاکان و... گرد هم آمدند و یک استودیوی عکاسی( آتلیه نادار) را برای نمایش آثارشان اجاره کردند و در معرض دید عموم گذاشتند. با این کار شدید ترین و خصمانه ترین واکنش ها را که تا آن هنگام در دنیای هنری پاریس با آن مواجه بودند برانگیختند. در طی سده ی نوزده میلادی رابطه بین جامعه و هنرمند به طور روز افزونی تصنعی می شد تا اینکه سرانجام در همین نمایشگاه آثار امپرسیونیست ها به نقطه ی گسست خود رسید. امپرسیونیسم حقیقتاً نخستین و مهمترین جنبش مدرن هنری در سده نوزدهم محسوب می شود. امپرسیونیسم در لغت به معنای دریافتگری، دریافت آنی، یا دریافت حسی است.
امپرسیونیسم مکتبی با برنامه و اصول معین نبود، بلکه تشکل آزادانه هنرمندانی بود که به سبب برخی نظرات مشترک و به منظور عرضه مستقل آثارشان در کنار هم قرار گرفتند.امپرسیونیسم صرفا یک سبک نقاشی نبود بلکه یک رویکرد نوین به هنر و زندگی بود. آثار نقاشی امپرسیونیست ها ثبت تغییرات گذرا و ناپایدار در طبیعت بود. نخستین هسته ی این جنبش توسط مونه، رنوار، سیسلی و پیسارو بود که وجه اشتراکشان گسست از آموزش های رسمی فرهنگستانی بود. این هنرمندان ابتدا نام خود را "انجمن هنرمندان نقاش مجسمه ساز و گراور گمنام" گذاشتند. اما بعدا نام یکی از تابلوهای مونه به نام امپرسیون طلوع آفتاب منتقد جوان لوئیس لروی(لویی لروا) را واداشت تا در مجله charivari( شاری واری) کل گروه را امپرسیونیست ها نام نهد و این نام که با لحنی تمسخر آمیز ابداع شده بود، بعداً از سوی خود هنرمندان گروه به عنوان گواهی بر حداقل یکی از جنبه های برجسته اهداف آنان پذیرفته شد.

جهت مطالعه مقاله به صورت کامل از آدرش زیر استفاده نمایید :

http://www.akkasee.com/content/sanaz/treeTaichi.jpg

قرن بیستم و جلوه هایی از هنر نو گرا:

گفتگو در قرنی که خود در آن زندگی کرده ایم شاید به مراتب دشوارتر از بررسی مشخصات هر دوره ی تاریخی باشد. اما در اصل قرن بیستم قرنی بحرانی و دنباله دار است که در آن انسان، خود را از قالب پیشین بیرون آورده و به شکل دیگری می سازد. بر اساس بینش های مختلفی که حاکم بر هنر امروزی است، هنر بنا به تعریفی عبارت است از به کارگیری عناصری همچون صوت، رنگ یا کلمه، با آرایشهایی که هیچ نیازی ندارند به چیزی بیرون از خود اشاره کنند. و به عبارت واضح تر، دیگر احتیاجی ندارند"چیزی" را نشان دهند. هنرمند این قرن چون دانشمندان با وسایل کار خود "تجربه" می کنند،امکانات آن را بررسی می کنند و شکلهایی تازه ابداع میکنند.اغلب هنرمندان امروزی به دنبال چیزهایی یگانه و بی همتا هستند.

گرایشهای هنری نوین در قرن بیستم:

سمبولیسم: Symbolism
سمبولیسم در لغت به معنای رمز گرایی و نمادگرایی است. سمبولیسم، جنبشی نامحسوس در هنر بود که در دهه های 1880و 1890 در ارتباطی نزدیک با جنبش ادبی سمبولیستی در شعر فرانسه ظهور و شکل گرفت. این جنبش واکنشی بود به اهداف طبیعت گرایانه ی مکتب امپرسیونیسم و نیز به اصول رئالیسمی که توسط کوربه وضع شد." نقاشی اساسا هنری عینی است و فقط می تواند شامل بازنمایی چیزهایی شود که واقعی و موجودند... شیء انتزاعی به قلمرو نقاشی تعلق ندارد"
موریه شاعر، در تضاد مستقیم با این ایده، مرامنامه ی سمبولیستی را در فیگارو در18 سپتامبر1886 انتشار داد و در آن اظهار داشت: اصل اساسی هنر" جامه پوشاندن به ایده به شکل حسی است" و کلمه ای بود که اولین بار برای نقاشیهای "ونگوگ" و " گوگن" به کار رفت.
سمبولیسم واقعیت محض را مبتذل و ناچیز می شمرد و مدعی بود که باید واقعیت را به شکل سمبول(نماد) شناخت درونی هنرمند از آن واقعیت ارائه کرد. در سمبولیسم ذهنیت رمانتیسیسم شکل افراطی به خود گرفت. علاوه بر ذهنیت افراطی، سمبولیستها اصرار داشتند که هنر را از هرگونه کیفیت سودمند بزدایند و شعار" هنر برای هنر" (پارناسین)را ترویج دهند.
هدف سمبولیسم حل مناقشه بین دنیای مادی و معنوی است. به همان ترتیب که شاعر سمبولیست زبان شعری را پیش از همه به عنوان بیان نمادین زندگی درونی مورد توجه قرار داد، آنها نیز از نقاشان می خواستند تا بیانی بصری برای رمز و راز بیابند.
نمادگرایان بر این باور بودند که تجسم عینی، کمال مطلوبی در هنر نیست، بلکه باید انگارها را به مدد نمادها القا کرد. بر این اساس آنان عینیت را مردود شمردند و بر ذهنیت تأکید کردند. همچنین کوشیدند رازباوری را با گرایش به انحطاط و شهوانیت در هم آمیزند.

جهت استفاده کامل از مقاله به سایت زیر مراجعه کنید :

http://www.akkasee.com/content/sanaz/6.jpg

کوبیسم cubism :

جنبش هنری که به سبب نوآوری در روش دیدن، انقلابی ترین و نافذ ترین جنبش هنری سده بیستم به حساب می آید. کوبیست ها با تدوین یک نظام عقلانی در هنر کوشیدند مفهوم نسبیت واقعیت، به هم بافتگی پدیده ها و تاثیر متقابل وجوه هستی را تحقق بخشند. جوهر فلسفی این کشف با کشفهای جدید دانشمندان- به خصوص در علم فیزیک- همانندی داشت.
جنبش کوبیسم توسط "پیکاسو" و "براک" بنیان گذارده شد، مبانی زیبایی شناختی کوبیسم طی هفت سال شکل گرفت
(1914-1907) با این حال برخی روشها و کشفهای کوبیست ها در مکتبهای مختلف هنری سده بیستم ادامه یافتند. نامگذاری کوبیسم(مکعب گرایی) را به لویی وُسِل، منتقد فرانسوی نسبت می دهند، او به استناد گفته ی ماتیس در باره ی « خرده مکعب های براک» این عنوان را با تمسخر به کار برد، ولی بعدا توسط خود هنرمندان پذیرفته شد.
کوبیسم محصول نگرشی خردگرایانه بر جهان بود. به یک سخن، کوبیسم در برابر جریانی که رمانتیسم دلاکروا، گیرایی حسی در امپرسیونیسم را به هم مربوط می کرد، واکنش نشان داد و آگاهانه به سنت خردگرا و کلاسیک متمایل شد. پیشگامان کوبیسم مضمونهای تاریخی، روایی، احساسی و عاطفی را وانهادند و عمدتا طبیعت بیجان را موضوع کار قرار دادند. در این عرصه نیز با امتناع از برداشتهای عاطفی و شخصی درباره چیزها، صرفا به ترکیب صور هندسی و نمودارهای اشیا پرداختند. آنان بازنمایی جو و نور و جاذبه ی رنگ را – که دستاورد امپرسیونیستها بود – از نقاشی حذف کردند و حتی عملا به نوعی تکرنگی رسیدند. با کاربست شکلهای هندسی از خطهای موزون آهنگین چشم پوشیدند و انگیزشهای احساسی در موضوع یا تصویر را تابع هدف عقلانی خود کردند.
شاید مهمترین دستاورد زیبایی شناختی کوبیستها آن بود که به مدد بر هم نهادن و درهم بافتن تراز ها(پلانها)ی پشتنما نوعی فضای تصویری جدید پدید آوردند. در این فضای کم عمق، بی آنکه شگردهای سه بعد نمایی به کار برده شود، حجم وجسمیت اشیا نشان داده شد.

جهت مشاهده متن کامل مقاله از لینک زیر استفاده نمایید :

http://www.akkasee.com/content/007795.php